Το χρονικό της συνωμοτικής δράσης

Στη Βρετανία, ο προτεστάντης Βασιλιάς Ιάκωβος Α’, ασκούσε την εξουσία με τρόπο βίαιο και τυραννικό. Οι μαζικές εκτελέσεις, οι κατασχέσεις περιουσιών και οι εκδιώξεις από τα αξιώματα, αποτελούσαν μια οδυνηρή πραγματικότητα για τους Καθολικούς. Ένας άγγλος στρατιώτης από το Γιορκ, ο Γκάι Φοκς (Guy Fawkes), ανέλαβε την οργάνωση μιας ομάδας Καθολικών, που στόχο είχε τη δημιουργία Καθολικής επανάστασης σε ολόκληρη την Αγγλία. Το εγχείρημά του Φοκς στηρίζονταν στη θεωρία του Ντόμινο. Ευελπιστούσε πως η πυροδότηση μιας σειράς έκρυθμων γεγονότων στο Λονδίνο θα δημιουργούσε χάος και αναρχία, που θα εξαπλώνονταν σε όλη την επικράτεια και με τη βοήθεια του καθολικού στέμματος της Ισπανίας, θα γινόταν εφικτή η ανατροπή της Μοναρχίας, επιφέροντας ταυτόχρονα ένα καίριο χτύπημα στον Προτεσταντισμό.

Ενας πραγματικά υπέροχος και πρωτότυπος σχεδιασμός "ντυσίματος" φιάλης ούζου από το καταξιωμένο δημιουργικό γραφείο Dolphins. Σχετικά με το αποτέλεσμα, οι δημιουργοί δηλώσαν τα παρακάτω:

"Ο σχεδιασμός στοχεύει στη διαφοροποίηση από τον ανταγωνισμό στο πεδίο του τουριστικού δώρου - αναμνηστικού. Το ούζο είναι από τα χαρακτηριστικότερα ποτά της Ελλάδας σε σημείο που αποτελεί πλέον επιλογή "στερεότυπο" ως σουβενίρ!
Αυτός είναι ο λόγος που χρησιμοποιήσαμε εικόνες και σύμβολα που είναι άμεσα συνδεδεμένα με την ελληνική παράδοση και κουλτούρα.
Το ύφος της εικονογράφησης είναι εμπνευσμένο από τα αρχαιοελληνικά μελανόμορφα αγγεία, αποπνέοντας μια εναλλακτική αισθητική και συγχρόνως ένα ζωηρό κώδικα επικοινωνίας"

Γραφείο: Dolphins // communication design
Art directors: Thanasis Tsampoukas, Vasilis Papadopoulis
Illustrator: Viktor Gountaras
Πελάτης: EVA (Greek Distillation Company)
Είδος Εργασίας: Σχεδιασμός Εμπορικής Συσκευασίας

Η σημερινή ημέρα σημαίνει πολλά. Πάρα πολλά! Δεν είναι μια ακόμα "απλή γιορτή" εμπορικού περιεχομένου (βλέπε "Βαλεντίνου") ή θεσμοθετημένης ευχής και υπενθύμισης. Είναι επέτειος αγώνα.
Γι' αυτό το λόγο, επέλεξα για τη συγκεκριμένη επέτειο να αναδημοσιεύσω ένα κείμενο από το ιστολόγιο "Love Korydallos" της συγγραφέως Βάσιας Ακαρέπη από τις 8 Μαρτίου του 2011.
...

...

"Σήμερα είναι η ημέρα της γυναίκας.. Δεν θα σας πω ''Χρόνια Πολλά", κι ούτε να μου πείτε, γιατί δεν είναι  ''γιορτή'' αλλά  ''ημέρα'', κι έχει διαφορά!

Σήμερα είναι ημέρα σκέψης, ημέρα εσωτερικής αναζήτησης, ημέρα για να προβληματιστούμε αν το στίγμα μας στην ζωή είναι αυτό που θα θέλαμε να είναι , αν τα όνειρα που κάναμε μικρές πραγματοποιήθηκαν ή έστω κάποια από αυτά, και τέλος αν τα δικαιώματα μας αναγνωρίζονται.
Και δεν εννοώ φυσικά το δικαίωμα μας ''να βγούμε με τις φίλες μας ,μια φορά τον χρόνο'' αλλά το δικαίωμα μας να έχουμε φίλες και να τις βλεπουμε όλο το χρόνο, να έχουμε ενδιαφέροντα, να έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας, να έχουμε ύπαρξη , να έχουμε μια ζωή που να περιέχει κι εμάς μέσα εκτός από όλους τους άλλους!.. Το δικαίωμα μας στις ίσες ευκαιρίες..

Τί είναι όμως η ''Ημέρα της γυναίκας'';
 Στις 8 Μαρτίου του 1857 , οι εργάτριες των κλωστοϋφαντουργείων της Νέας Υόρκης  βγήκαν στους δρόμους ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας , ανθρώπινα ωράρια και ίσες αποδοχές με τους άντρες.  Η εξέγερση αυτή έλαβε τέλος μετά από την σκληρή και αιματηρή συμπλοκή με την αστυνομία... Η αρχή όμως είχε γίνει και το γυναικείο κίνημα στα χρόνια που ακολούθησαν δυνάμωνε όλο και περισσότερο.
 Το 1910 στο παγκόσμιο συνέδριο σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη , η Κλάρα Τσέτκιν, γνωστή για την αγωνιστική της δράση, πρότεινε να καθιερωθεί η 8η Μαρτίου ως ''Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας''.



Παρόλα αυτά μεσολάβησαν χρόνια αγώνων υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών για να καθιερωθεί τελικά η 8η Μαρτίου , ως "Παγκόσμια ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και την Διεθνή Ειρήνη'' από τον ΟΗΕ το 1977 , δηλαδή ακριβώς 120 χρόνια μετά από την αιματοβαμμένη εκείνη απεργία..

 Η ''Ημέρα της γυναίκας'' επομένως είναι μια ημέρα που σφραγίστηκε με αγώνες και διεκδικήσεις, ένα σύμβολο των κατακτήσεων των γυναικών στην εργασία, στην οικογένεια και στην κοινωνία.

Προτιμώ λοιπόν να ''γιορτάζω'' λιγότερο και να διεκδικώ περισσότερο, όχι μόνο σήμερα, αλλά κάθε μέρα."

Βάσια Ακαρέπη

Στην Ευρώπη μια πόλη έχει μέλλον: η Θεσσαλονίκη!!!

Η διάκριση προέρχεται από διεθνή διαγωνισμό ενός περιοδικού των Financial Times.

Η Θεσσαλονίκη ανακηρύχθηκε ευρωπαϊκή πόλη του μέλλοντος για το 2014 στον ετήσιο διεθνή διαγωνισμό «European Cities of the Future», του περιοδικού «Foreign Direct Ιnvestments» της βρετανικής εφημερίδας «Financial Times».



Ήρθε πρώτη ανάμεσα σε 468 περιοχές, εκ των οποίων 46 πόλεις μεσαίου μεγέθους, στην κατηγορία «Best Mid - Sized city for human capital and lifestyle».
Η αξιολόγηση των πόλεων είχε ως κριτήρια το εργατικό δυναμικό, το επίπεδο της εκπαίδευσης, τον αριθμό των πανεπιστημίων, τους φοιτητές, την ποιότητα ζωής, τον αριθμό των γιατρών κ.ά.
«Είναι μια ακόμη επιβεβαίωση της εξωστρέφειας στην οποία επενδύει ο δήμος και οι επιχειρήσεις. Είναι μια επιβεβαίωση του επιπέδου των πανεπιστημίων και των ιδιωτικών σχολείων» δήλωσε στο voria.gr ο αντιδήμαρχος Οικονομικών και Επιχειρηματικότητας του Δήμου Θεσσαλονίκης, Χασδάι Καπόν.

Το πιο αναγνωρίσημο σύμβολο των τελευταίων ετών, τουλάχιστον για την μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού που έχει λογαριασμό στο facebook - δηλαδή 1.23 δισεκατομμύρια άνθρωποι - είναι το υπέροχο, μοναδικό καταπληκτικό και ανεπανάληπτο κουμπί  "Like"  ("μ' αρέσει")!!!

Από τη στιγμή που απέκτησε τόση αναγνωρισημότητα και δύναμη, ξεπέρασε τα "στενά" όρια της χρήσης του μέσα στο facebook και άρχισε τις τσάρκες και εκτός διαδικτύου, στην real life. Εκτός αυτού, πολλές παραλλαγές και εκδοχές του συναντάμε πλέον, με άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο αστείο αποτέλεσμα.

Μερικές παραλλαγές είναι και οι παρακάτω που αλίευσα στο διαδίκτυο σχετικά εύκολα. Για περισσότερες ψάξτε μόνοι σας και στείλτε τις να συμπληρώσουμε τη συλλογή!!!

πηγή

Μπύρα η αναμάρτητη

«Όποιος πίνει, κοιμάται νωρίς. Όποιος κοιμάται πολύ, δεν αμαρτάνει. Όποιος δεν αμαρτάνει, πάει στον παράδεισο. Άρα, ας πιούμε μπύρα!». Τάδε έφη ο Λούθηρος, προτού καρφώσει στον καθεδρικό ναό της Βιτεμβέργης τις 95 Θέσεις του, κηρύσσοντας τον πόλεμο στην καθολική εκκλησία. Η φράση μπορεί και να είναι όντως δική του καθώς, με τις αυστηρές νηστείες που επέβαλλε ο χριστιανισμός, η θρεπτική αξία της μπύρας είχε εκτιμηθεί ιδιαίτερα στα μοναστήρια. Έτσι, οι μοναχοί που ασχολήθηκαν επισταμένως με το ζήτημα, έγιναν οι καλύτεροι ζυθοποιοί.

Τα λάθη πληρώνονται

Για να εξισορροπήσουν την πίκρα του κριθαριού, χρησιμοποιούσαν ένα μείγμα από πολλά βότανα, οπότε το παραμικρό λάθος στη δοσολογία ενός δηλητηριώδους φυτού, μπορούσε να έχει άσχημες παρενέργειες. Στον βαθύ Μεσαίωνα, τέτοια λάθη στάθηκαν αφορμή να οδηγηθούν στην πυρά ως μάγισσες πολλές γυναίκες παραγωγοί μπύρας (brew witches), με το τελευταίο καταγεγραμμένο περιστατικό να χρονολογείται το 1591.

Ο κανόνας της καθαρότητας

Όταν οι τοπικοί φεουδάρχες αποφάσισαν να αναγάγουν την μπύρα σε εμπορεύσιμο –άρα και φορολογήσιμο– προϊόν, έπρεπε να τεθούν κάποια κριτήρια ποιότητας. Πρώτος ο δούκας Γουλιέλμος Δ’ της Βαυαρίας καθιέρωσε νόμο «Περί καθαρότητας της μπύρας» (Reinheitsgebot), που έθετε αυστηρούς περιορισμούς στα υλικά παρασκευής της: σιτάρι, κριθάρι, λυκίσκος και νερό. Ο κανόνας τηρήθηκε ευλαβικά και ισχύει μέχρι τις μέρες μας. Ξέρετε άλλο νόμο με παρόμοια χρονική διάρκεια;

Μπύρα η αντισηπτική!

Η βιομηχανική επανάσταση επέφερε και τη μαζική παραγωγή της μπύρας, που είχε γίνει το αγαπημένο ποτό των λαϊκών στρωμάτων, αλλά και των γιατρών της εποχής: οι αντισηπτικές ιδιότητες που της προσέδιδαν οι 4-5 βαθμοί αλκοόλ, την καθιστούσαν πολλές φορές ασφαλέστερο ποτό από το νερό, δεδομένου ότι στις βιομηχανικές περιοχές ο υδροφόρος ορίζοντας μολυνόταν από τα ακατέργαστα λύματα των εργοστασίων.

Παστεριωμένη μπύρα

Στα μέσα του 19ου αιώνα στη Γαλλία, ο χημικός Λουί Παστέρ κατάφερε να απομονώσει τα βακτήρια, που προκαλούσαν ανεπιθύμητες παρενέργειες κατά τη διάρκεια της ζύμωσης. Στην προσπάθειά του να βελτιώσει την παραγωγή της μπύρας, εφηύρε μια πρωτοποριακή μέθοδο, κατά την οποία οι παθογόνοι μικροοργανισμοί εξολοθρεύονταν με θέρμανση. Πρόκειται για τη γνωστή μέθοδο της παστερίωσης, που άνοιξε νέα σελίδα στην παραγωγή και τη διατήρηση των τροφίμων.

Η μπύρα συντροφεύει την ανθρωπότητα από τα πρώτα βήματα του πολιτισμού. Στις εύφορες κοιλάδες του Ευφράτη…

…η μπύρα είχε τη δική της ιστορία

Οι Σουμέριοι ήταν εκείνοι που ανακάλυψαν, από μια τυχαία ζύμωση βρεγμένου κριθαριού, το ποτό που θα δρόσιζε τη δύσκολη ζωή των πρώτων καλλιεργητών. Οι Βαβυλώνιοι, που τους διαδέχτηκαν, τήρησαν την παράδοση. Στον περίφημο κώδικα του Χαμουραμπί, η μπύρα παρουσιάζεται σαν μια μετάβαση από τη βαρβαρότητα στον πολιτισμό. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι μαθαίνουν να καταναλώνουν κατεργασμένες τροφές, όπως ψωμί και μπύρα. Ωστόσο, δεν διευκρινίζεται ποιο από τα δύο δημιουργήθηκε πρώτο, αν και η μπύρα έχει τις περισσότερες πιθανότητες να προηγείται χρονικά, επειδή η παρασκευή της είναι πιο απλή.

Ξεπερνούν τις 104.000, μόνο τα κινητά αρχαιολογικά ευρήματα (νομίσματα, αγγεία, κοσμήματα από χρυσό, χαλκό, άργυρο, κεραμικά, γυάλινα κ.ά.) που εντόπισαν οι αρχαιολόγοι της 9ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων κατά τη διάρκεια των επταετών, μέχρι σήμερα, ανασκαφικών εργασιών της στους τέσσερις σταθμούς του Μετρό της Θεσσαλονίκης.

«Ανακεφαλαίωση των αρχαιολογικών πεπραγμένων στη διάρκεια των εργασιών διάνοιξης του μετρό στη Θεσσαλονίκη» χαρακτήρισε η διευθύντρια της 9ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Θεσσαλονίκης, Δέσποινα Μακροπούλου, τη διάλεξη με θέμα: «Από τη Χρυσή Πύλη ως την Κασσανδρεωτική. Οι Σταθμοί διηγούνται», που έδωσε, χθες το βράδυ, στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεσσαλονίκης.


Στη διήγησή τους- δια στόματος της αρχαιολόγου και εις επήκοον εκατοντάδων ακροατών, που κυριολεκτικά κατέκλυσαν την αίθουσα "Μανόλης Ανδρόνικος" αλλά και ολόκληρο το χώρο υποδοχής του Αρχαιολογικού Μουσείου, οι σταθμοί "μίλησαν" για τη ... Χρυσή Πύλη και την πύλη του Βαρδαρίου (Σταθμός Πλατείας Δημοκρατίας και Διακλάδωση προς Σταυρούπολη) και τη διαχρονία της χρήσης τους επί έξι και πλέον αιώνες (νεκροπόλεις, δρόμοι, είσοδος στην πόλη, πυθεώνες, νεκροταφεία από τα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια ως την τουρκοκρατία, τους μουσουλμανικούς τάφους και τα χάνια). Τα χρονικά αλλά και ... γεωγραφικά (μικρότερα αυτά) άλματα συνεχίστηκαν με αναφορές στο σταθμό Συντριβανίου - ανατολικότερα και κοντά στη λεγόμενη Κασσανδρεωτική πύλη με τον εντοπισμό -το 2009- της παλαιοχριστιανικής Βασιλικής και τελικά την απόφαση για καταγραφή και κατάχωσή της.


 Η διήγηση των σταθμών έκανε μια μεγαλύτερη στάση στο σταθμό Αγίας Σοφίας του μετρό (σε απόσταση μόλις 370 μέτρων από τον πολυσυζητημένο σταθμό Βενιζέλου, επί της σημερινής οδού Εγνατία) με αναφορές στη Λεωφόρο της αρχαιότητας (την λεγόμενη Decoumanus Maximous) που αποκαλύφθηκε σε μήκος τουλάχιστον 72,80μ. αλλά μόνο το νότιο τμήμα της καθώς το βόρειο δεν ανασκάφηκε και καλύπτεται από τη σημερινή πλατεία Μακεδονομάχων.

Η οδός, στρωμένη με μαρμάρινες πλάκες και οριοθετημένη από μαρμάρινα κράσπεδα, λίγο πριν από τη συμβολή της με την κάθετη οδό στο ύψος της σημερινής Αγίας Σοφίας, διευρύνεται διαμορφώνοντας πλακόστρωτη πλατεία με κρήνη για να ξεδιψούν περαστικοί και περίοικοι. Τη μνημειακή μορφή του δρόμου συμπληρώνει κιονοστοιχία, από την οποία ορατός, σήμερα, είναι ο ισχυρός στυλοβάτης, που σώζει επτά βάσεις κιόνων του 4ου και 6ου αι., οριοθετεί τον οδικό άξονα στα νότια και τον χαρακτηρίζει ως via colonnata. Από τα κτίρια της νότιας οικοδομικής γραμμής των παλαιοχριστιανικών χρόνων εντοπίστηκαν μόνον οι όψεις τους και κάποια θυραία ανοίγματα καθώς και ίχνη από την εβραϊκή συνοικία που κάηκε κι αυτή στην πυρκαγιά του 1917. Αναλυτικότερη, σαφέστερη και πλέον εντυπωσιακή λεκτικά - αλλά και εξαιτίας των εντυπωσιακών ευρημάτων της, υπήρξε η "διήγηση" του σταθμού Βενιζέλου.

 
Στη διάλεξη έγινε λόγος και για τη "λάθος", όπως χαρακτηρίστηκε, αρχική απόφαση του ΚΑΣ για την απόσπαση, φύλαξη και στο μέλλον έκθεση σε άλλο χώρο των ευρημάτων, για τις 12.500 υπογραφές ελλήνων και ξένων επιστημόνων και πολιτών υπέρ της "ιστορικής αναγκαιότητας συνύπαρξης (και όχι απόσπασης) των αρχαίων με το σύγχρονο Μετρό".

«Πράγματι, οι εργασίες για τη διάνοιξη του Μετρό έγιναν η αφορμή για να μάθουμε πολλά για την πόλη μας. Αλλά και για να μεριμνήσουμε για τη διάσωσή τους. Θέλουμε να κτίσουμε το μέλλον μας πάνω στη γνώση του ιστορικού παρελθόντος αλλά όχι πάνω στο πτώμα του» κατέληξε η κ. Μακροπούλου καταχειροκροτούμενη, Την εκδήλωση - διάλεξη διοργάνωσε το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο των Φιλολογικών Βραδινών που διοργανώνει σε συνεργασία με τον Σύλλογο Αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ «Φιλόλογος».

Πηγή